W pogoni..

I ciągle.. ciągle.. pniesz się do góry,
By wznieść wysoko ambicje swoje,
Świadomie i dumnie przebijasz mury,
Byś mogła spełniać marzenia swoje.

Wieczory wtulone w mgłę samotności,
Ukrywasz jak zwykle pod płaszczem przekory,
Na codzień ironie w swym sercu gościsz,
Do ludzi prostych i pełnych pokory.

Twe oczy jak lazur otwierają bramy,
Bezmyślnie wierząc, że walczyć wciąż musisz..
Do serc ogrodów dawno zapomnianych,
By później w nim róże kwitnące zadusić.

I tak przed życiem uciekasz bezwiednie,
Zdeptując wartości i niszcząc pragnienia,
Po drodze kariery wciąż biegniesz…i biegniesz,
Czekając na szczęście..lecz ciągle go nie masz.

Łabędź niemy..

W snach widzę  mój dom..
Moją mamę w ogrodzie wśród kwiatów..
Tatę koszącego trawę..
Taki spokój i tyle ciepła…
Wieczorem czuję zapach ogniska ...
Zimą .. śnieg na tarasie i iskry z kominka..
W powietrzu unoszą się zapachy…
prawdziwego domu.. pełnego miłości..
Moja mama się do mnie uśmiecha…
Zawsze taka radosna..
Tata ma takie dobre oczy..
tyle chciałabym im powiedzieć..
tak dużo rzeczy…
ale tylko patrzę i uśmiecham się do nich..
oni wiedzą ze ich kocham..
jak ten łabędź niemy..

Dla Kasi...

Kiedy byłaś przy mnie nie wiedziałam co najlepsze w Tobie..
Nie doceniałam wartości, które nosiłaś w sobie..
Nie słyszałam rad, które mądrze dawałaś..
Nie rozumiałam, że zawsze  jak najlepiej chciałaś.

Teraz gdy całe wieki dzielą nas od siebie…
Gdy nie mogę z Tobą rozmawiać i patrzeć na Ciebie..
Wszystko się zmienia.. powiedz mi dlaczego..
Skąd  żal co spija kielich  tęsknoty do dna samego..

Dlaczego coraz ciężej mi myśleć o Tobie..
Dlaczego tak ciężko darować jest sobie..
Że słowa nieraz burzę gromką wywołały..
Sekwaną kłębiącą  między nami stały..

Dzisiaj moja droga siostro chciałam Ci powiedzieć..
Cos, czego do tej pory mogłaś niewiedzieć..
Że serce moje dla Ciebie jest. Odszuka Cię wszędzie..
I na wieki przyjacielem dla Ciebie będzie..