18- go lipca z samego ranka Krzyś, ja oraz nasi znajomi, pojechaliśmy w odwiedziny do naszych dzieci, przebywających na obozie harcerskim w przepięknej miejscowości zwanej Mikaszówka nad samiutkim Kanałem Augustowskim. Z tego co słyszałam nazwa wsi ma związek z pobliskim jeziorem Mikaszewo, natomiast ludność, która tam osiadła zajmowała się głównie wyrębem drzewa. Mikaszówka była też ulubionym miejscem wypoczynku Jana Pawła II, zanim został jeszcze Papieżem. Widoki tamtejsze to poezja i uczta dla oczu. Każda część Kanału Augustowskiego jest inna a przyroda jest wyjątkowa czego przykładem jest chociażby Puszcza Augustowska.

Byłam tam bardzo krótko, ale widoki i klimat prawdziwej sielanki dogłębnie mnie zachwyciły.

Jeszcze tylko chwilka i będziemy nad naszym wspaniałym morzem, gdzie mewy latają, rybę zamiast świeżej to często mrożoną dają, a jak już jest świeża to majątek kosztuje, gdzie deszcze częściej są niż słońce świeci a ludzie kupują tandety, których normalnie nigdy by nie kupili. Atmosfera jest jednak wyjątkowa,
nasza ojczysta, sielankowa, i nigdzie za żadnymi granicami takiej nie ma. Tak naprawdę to już nie mogę się doczekać. Co rok taki wypad daje mi pałera na następny rok pełen kolejnych niespodzianek. Znowu zobaczę wielką plażę w Sopocie i straszne tłumy we Władysławowie do tego stopnia, że koca nie ma gdzie wcisnąć a dzieci po głowie prawie biegają i sypią piaskiem w oczy. Jakież to urocze:-).

Szkoda tylko, że nie zobaczę w tym roku mojego ukochanego Mielna. Ta mieścina na zawsze zachowa się w moim sercu. Ale kto wie... może w przyszłym roku się uda. I będę miała okazję znowu skosztować sławetnej zapiekanki z pieca XXL bo tylko tam robią takie dobre i takie duuuże:-). Tam właśnie widziałam  najpiękniejszy zachód słońca jaki można sobie wyobrazić, siedząc na zimnym piachu i wdychając zapach ryb z kutra. Ale warto było. Najważniejsze że wreszcie będzie czas na odpoczynek bo bardzo nam go brakuje. Ostatnie miesiące dały się we znaki, więc chcemy po prostu...spokoju. Żadnych telefonów, komputerów, telewizorów,radia, polityki, świńskiej grypy, katastrof lotniczych  itd. Tylko odpoczywać i wylegiwać się na kocu. Zajadać kręcone lody, gofry z bitą śmietaną i z całą masą owoców - najlepiej jagód i uśmiechać się na granatowo. Tylko nasza trójeczka, plaża i morze...  

I stało się!!!

Przyjęcie, chociaż małe super się udało, goście dopisali i uśmiechy każdemu towarzyszyły. Noo prawie każdemu bo zawsze znajdzie się jedna osoba której coś nie pasuje
i próbuje innym zepsuć zabawę. No cóż.. postaramy się rzucić to w niepamięć, choć łatwo nie będzie zapomnieć o niezaśpiewanym toaście i  piorunów bijących z oczu:-). Tutaj podziękowania dla mojej siostry, z której jestem dumna bo to najwspanialsza osoba jaką znam. Dziękuję Kasia :-) A niektórzy niech się wstydzą:-). Więc, tak jak pisałam wcześniej, wszystko wyszło cudownie łącznie z tańcami, hulańcami i kazaczokiem z różą w zębach:-). Sawka, ukłony za muzę - jesteś wielki;-]. Chciałabym parę słów jeszcze dla Agi mojej napisac. Co prawda żadne słowa tego nie wyrażą, ale dziękuję Ci droga przyjaciółko za cierpliwość do mnie przez ostatnie lata, za to że byłaś moją spowiedniczką i podporą:-). Dziekuję za Twoje ciepłe serducho i wiedz, że zawsze będę  pamiętała o wszystkim co dla mnie zrobiłaś. A teraz czekam na ten TWOJ wielki dzień z niecierpliwością;-)